Συνέντευξη στην Άννυ Γαληνού για το περιοδικό COZYVIBE.

Ο Δημήτρης Παπαδημητριάδης είναι ψυχίατρος/ψυχοθεραπευτής και ένας από τους πιο δραστήριους εκπροσώπους της σύγχρονης ιατρικής. Μέσα από το επιστημονικό του έργο, αλλά και τη συχνή του προβολή σε ραδιοτηλεοπτικά μέσα επιδιώκει την “αποψυχιατρικοποίηση” της ψυχιατρικής, προσπαθώντας να “απενοχοποιήσει” την επίσκεψη στον ψυχίατρο, να βάλει στην άκρη τα ταμπού της νέας-και όχι μόνο-γενιάς και να μας “μυήσει” στα οφέλη και στην ευεργετική επίδραση της ειδικότητάς του πάνω στην ψυχική μας υγεία.

Με μια απλή κουβέντα μαζί σας γίνεται αμέσως προφανής η αγάπη σας για το αντικείμενό σας. Η επιλογή της ψυχιατρικής ήταν μονόδρομος στην επαγγελματική σας κατεύθυνση από πολύ νωρίς ή κάτι, που προέκυψε στην πορεία;

σας παρουσιάζουμε το CureClass.gr

το σύστημα online αυτοβοήθειας και ψυχοθεραπείας

Άρχισα να σκέφτομαι πολύ σοβαρά την ψυχιατρική εξειδίκευση ήδη από το τρίτο έτος των προπτυχιακών σπουδών μου στην ιατρική σχολή. Πολλοί άνθρωποι δε το γνωρίζουν αλλά η ψυχιατρική είναι μια ειδικότητα της ιατρικής επιστήμης, ακριβώς όπως οι άλλες, πχ. η καρδιολογία ή η χειρουργική. Δεν είναι συνώνυμη της ψυχολογίας. Γίνεται κανείς ψυχίατρος αφού ολοκληρώσει πεντέμισι έτη εξειδίκευσης, που ακολουθούν τα έξι έτη των βασικών σπουδών στην ιατρική και με επιπλέον σπουδές για την περαιτέρω εξειδίκευση σε εργαλεία της ψυχοθεραπείας.

Όταν ήμουν πιτσιρικάς είχα ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον στο πώς λειτουργούν οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές και τα δίκτυα που σχηματίζουν. Ασχολούμουν εξωσχολικά με την Κυβερνητική, την οργάνωση των λογικών συστημάτων, κ.α. Όταν λοιπόν μελέτησα τη λειτουργία του εγκεφάλου ως ενός περίπλοκου και αχανούς νευρωνικού δικτύου – οι μηχανισμοί του οποίου μας είναι ακόμη και σήμερα άγνωστοι στο μεγαλύτερο βαθμό -, βρήκα την ψυχιατρική, δηλαδή το αντικείμενο της ιατρικής που απασχολείται με την έκφραση και την παθολογία αυτών των μηχανισμών, απόλυτα γοητευτική.

Πολύ περισσότερο όμως, την ερωτεύτηκα όταν συνειδητοποίησα ότι είναι η λιγότερο αποστειρωμένη ιατρική εξειδίκευση. Εφόσον για την κατανόηση σε βάθος όλων αυτών των περίπλοκων μηχανισμών που παράγουν και υλοποιούν την προσωπικότητά μας, τη διάδρασή μας με τον κόσμο και τον ίδιο τον πολιτισμό μας, μας χρειάζεται – εκτός από τη βιολογία και τις βασικές επιστήμες. – η επαφή με όσο το δυνατό περισσότερα μέσα και εκφράσεις της ανθρώπινης διανόησης, όπως η φιλοσοφία και η τέχνη.

Τι περιστατικά συναντάτε συνηθέστερα στους ασθενείς σας; Πιστεύετε πως οι δύσκολες οικονομικές συνθήκες της χώρας μας έχουν επηρεάσει ίσως τη “συχνότητα” ή την “ποιότητα” των περιστατικών σας; Έρχονται, για παράδειγμα περισσότεροι “ασθενείς” με κρίσεις πανικού ή άγχους από παλιά; 

Η οικονομική συμπίεση των ατόμων και των οικογενειών τους έχει επιφέρει ανυπολόγιστη επιβάρυνση σε όλους τους δείκτες υγείας. Δε χρησιμοποιώ τη λέξη “ανυπολόγιστη” σχηματικά αλλά πολύ κυριολεκτικά, γιατί και η ίδια η επιστημονική έρευνα και καταγραφή των πραγματικών επιπτώσεων είναι εντελώς ανεπαρκής ελλείψει χρηματικών πόρων.
Παρόλα αυτά, τόσο τα δημοσιευμένα μέχρι σήμερα στοιχεία όσο και η προσωπική εμπειρία μου στο ιατρείο με πείθουν ότι οι επιδράσεις στην πρόληψη, στην πρόσβαση στις υπηρεσίες ψυχικής υγείας, στη διαθεσιμότητά τους, στην οργάνωσή τους, κ.ο.κ., είναι τουλάχιστον θλιβερές.

Αφρόντιστα χρόνια νοσήματα, αποασυλοποιημένοι ασθενείς που καταλήγουν άστεγοι, περισσότερα νέα περιστατικά απ’ όλο το φάσμα προβλημάτων της ψυχικής υγείας και ειδικά των διαταραχών του συναισθήματος και του άγχους.

Νέοι άνθρωποι με επαγγελματική εξουθένωση, με κρίσεις πανικού και πολλά – πολλά ακόμη. Συγκρατώ την ψυχραιμία μου, παρά την ατελείωτη αηδία μου για την προχειρότητα